ผมเป็นผู้ร้าย...

20 สิงหาคม 2553
เวลา 07.21 น. วันนี้ท้องฟ้าปลอดโปร่ง แจ่มใส ผมตื่นขึ้นมาอย่างฝืนใจลุก
อันที่จริงแล้ว ก็ไม่ได้ง่วง เพลียอะไรหรอก
เีพียงแต่ความเกียจคร้านในยามเช้ามีมากกว่าความตื่นตัว
ทำใจสักพักจึงลุกขึ้นมาทันทีทันใด เพราะมัวโอ้เอ้หมกอยู่ใต้ผ้าห่ม
มีหวังต้องนอนต่อไปอีกยาว เผลอๆ อาจตื่นสายไปไม่ทันประชุม
พับผ้าห่มเก็บที่นอนเรียบร้อยแล้ว จึงเดินออกมาหยิบขันสบู่ จะไปล้างหน้าแปรงฟัน
บังเอิญห้องน้ำยังไม่ว่าง จึงเดินกลับไปห้อง เอาตะกร้า แล้วเดินหลี่ไปที่จุดที่ตั้งเครื่องซักผ้าประจำที่ทำงาน ปรากฏว่ามีคนใช้เครื่องซักผ้าก่อนแล้ว และเห็นกองผ้าที่เปียกน้ำแล้วอยู่ในกะลังมัง ตั้งอยู่หน้าเครื่อง....ของใครก็ไม่รู้  แต่ในเครื่องก็ยังมีผ้าที่กำลังซักอยู่
ผมไม่อยากรอเครื่อง จึงลงมือซักผ้าด้วยมือ
ผ่านไปเกือบชั่วโมง เมื่อถึงเวลาที่จะปั่นแห้งผ้า และเครื่องว่างแล้ว ผมจึงลุกไปปั่นผ้า
ก่อนหน้านั้นเจ้าของกองผ้าตัวจริงได้แว๊บมาดูผ้าแล้วรอบหนึ่งแล้วเดินกลับไป
ผมเหลือบไปมองดู ถ้าเอาใจเขามาใส่ใจเรา คงหงุดหงิดใจที่เห็นคนอื่นเอาผ้าของตัวเองออกจากเครื่องทั้งๆ ที่ยังซักไม่เสร็จแถมยังไม่ปั่นแห้งน้ำให้ด้วย
ขณะที่กำลังยืน ประจวบพอดีกับเจ้าของผ้าซึ่งเป็นหญิงสาวผิวสีชาวต่างชาติ เดินมาดูผ้าของตัวเองอีกรอบ ผมบอกว่าขอโทษนะ นี้ผ้าคุณหรือ ผมกำลังปั่นแห้งให้อยู่ เธอทำท่างงๆ บอกขอบคุณ
แล้วเดินจากไปอีกครั้ง ผมเปิดน้ำสะอาดเติมน้ำยาผ้านุ่มหอมๆ อีกรอบ แล้วหยิบผ้าที่ปั่นลงไปแช่อีกครั้ง ก่อนที่จะปั่นแห้งอีกรอบ ไหนๆ ก็ดูเหมือนผู้ร้าย แล้วก็เป็นผู้ร้ายที่มีจรรยาบรรณ สักหน่อยก็แล้วกัน

ผมไม่ได้โทษเธอเลย หากเธอจะคิดว่าผมคือคนที่หยิบผ้าเธอขึ้นมาจากเครื่อง
แต่ผมอดที่จะสบถว่าคนที่หยิบผ้าคนอื่นออกมาจากเครื่องโดยไม่ทำให้เรียบร้อยก่อน
ใจเขาใจเรา ผมก็เคยเจอเหตุการณ์นี้มาบ้าง มันเสียความรู้สึกเหมือนกันนะ
 จะว่าไปแล้วก็ไม่ต่างจากสังคม คนเราทุกวันนี้ เอาดีใส่ตน จนบางครั้งไม่สนใจว่า จะได้มาด้วยวิธีใด การเอาเปรียบคนอื่น เหยียบบ่า เหยียบหลังคนอื่น ทำนาบนหลังคน ฯลฯ สารพัีดวิธีที่จะทำ

อย่างไรเสีย ขึ้นชื่อว่า คน ก็ยัง คือ คน ยังวันค่ำ
คิดไปก็ปวดหัว  หันกลับมามองตัวเองดีกว่า
นี่แหละผู้ร้ายตัวจริง

เป็นหนึ่งในโลก

ได้เห็นรูปผู้หญิงไปเรียนทำอาหารแล้วทำให้ผุดความคิดขึ้นมา
นานมาแล้ว สมัยบวชเรียนผมได้ฟังปัญหาถามตอบระหว่างพระพุทธองค์ และ เณรน้อย
คำถามนั้นคือ ท่านถามว่า อะไรเป็นหนึ่งในโลก  ท่านตอบว่าอาหารนั่นเองที่เป็นหนึ่งในโลก
เรามีชีวิตอยู่ด้วยอาหาร

ผู้หญิงคือผู้ที่เกี่ยวข้องกับในครัวมากที่สุด
ผมคิดว่า ผู้หญิงนี้แหละ คือผู้เป็นหนึ่งในโลกที่แท้จริง..

มาจิสึจะเหงาไหมนะ?

ดึกแล้ว ผมรู้สึกหิวขึ้นมาเสียดื้อๆ
จึงเดินลงไปหาอะไรทานที่โรงครัวในที่ทำงาน

ระหว่างที่กินก็ไปเปิดทีวีจะดูอะไรเพลินๆ ระหว่างกินข้าวไปด้วย
แต่ก็เปิดไม่ได้เพราะทีวีฟ้องว่าติดรหัส มันให้ใส่รหัส.. ช่างมันเถอะ ไม่ดูแล้ว ผมคิด..

ทันใดนั้นสายตาก็เหลือบไปเห็น"มาจิสึ" สุนัขที่อาศัยที่ทำงานก่อนผมจะมาที่นี่
มันนอนอยู่บนโต๊ะไม้อย่างสงบนิ่ง...

มันจะกินอะไรหรือยังหนอ...
หลังจากกินอิ่มผมจึงตักข้าวขึ้นมาใหม่พร้อมตักน้ำต้มพะโล้ และพยามตักเอาชิ้นเนื้อจากผัดถิ่วที่อยู่ในหม้อ
เทไว้ในถ้วยตรงนี้แหละ ถ้ามันตื่นมา หิวจะได้มีอะไรกิน
ผมไม่กล้าเรียกมัน เพราะเห็นมันหลับสนิทอยู่
ผมมองหาผ้าสักผืนเพื่อที่จะปูให้มันนอน มันคงจะหนาวนะ...

มาจิสึเป็นหมาที่สุภาพ มันจะเงียบๆ ท่าทางสุุขุมเหมือนคน และจะอารมณ์ดีกระดิกหางเมื่อเวลามีคนมาทักทายเล่นกับมัน...

ตอนที่เดินกลับมาผมใช้สายตาสอดส่องไปดูหมาตัวอื่นๆ ที่มีเจ้าของ
ไม่มีเลย มันคงนอนหลับในบ้านที่เจ้าของจัดที่ให้
แต่กับเจ้ามาจิสึ ผู้ซึ่งอาศัยอยู่มานานแล้ว มันนอนเรื่อยๆ ทุกๆที่ ที่มันจะนอนได้

มันคงหนาว เหงา นะ...
มาจิสึ เอ๋ยย...